De radicalisering van Franciscus

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


OUDST BEKENDE AFBEELDING (WIKIPEDIA)

 

Dagstukjes – 2

RANCESCO (Giovanni) Bernardone werd in 1181 of 1182 in Assisi geboren. Hij overleed  in 1226 in la Porziuncola. Een veelbewogen leven, dat roomse dwepers anders zullen uitleggen dan geleerden als de Fransman Jacques Le Goff en de Nederlandse Helene Nolthenius. Zij zagen in Franciscus een wegbereider van de Renaissance in Europa, geen intellectueel, maar een herder.

Wie dezer dagen de moeite nam hun boeken over Franciscus te lezen (of te herlezen) zag een verzonken, middeleeuwse wereld oprijzen die – zeker tot de Reformatie – in alle opzichten door Rome werd beheerst.

Franciscus verzette zich. Eerst tegen zijn vermogende vader – een pijnlijke aangelegenheid –, later tegen de kerk die te ver van Christus’ evangelie was afgedwaald.

Tot zijn zesentwintigste was Franciscus een verwende corpsbal. Toen veranderde hij. In een paar jaar tijds radicaliseerde  hij tot een strijdbaar man. Hij werd zelfs van ketterij verdacht, maar zijn beweging groeide en groeide, tegen de verdrukking in.

De Franciscanen vernieuwden de kerk. Weg van de macht, dicht bij de gelovige, weg met het Latijn, leve de volkstaal, weg van de pracht en praal en ruim baan voor de eenvoud.

Intenser nog dan Jezus droeg Franciscus de boodschap uit dat armoede een deugd is.

Christus kwam op voor de armen, maar voor hem hoefde je niet zélf arm te zijn. Menige christelijke rijkaard zal hem eeuwig dankbaar zijn.

Franciscus was ervan overtuigd dat je zélf arm moest zijn.

Straatarm. 

LEES VERDER

WKtS / 10 APRIL 2013