De hand van Halbe

 

 

 

 

 

 

 

 

Verbeter Je Taal Nog Meer – 14

IJN VROUW en ik scrabbelen vaak. Niet zo vaak als Remco Campert en zijn vrouw, die het elke dag doen, maar dikwijls genoeg om te weten dat onenigheid over de spelregels je huwelijksgeluk kan fnuiken.

Teneinde zulks te voorkomen, hebben we regels aangepast. Wij vinden bijvoorbeeld afkortingen goed als het substantieven in de spreektaal zijn – en géén eigennamen – zoals iq, eq, aow, suv, ceo, pgb, zzp, sms, tv en pc.

Leuk voor de scrabbelaar. Je kunt er geweldig mee scoren. Leg de q van iq maar eens tweemaal op driemaal de letterwaarde.

Maar voor een journalist die een mooi stuk wil schrijven, zijn ze een grote ergernis, ongewenste dissonanten die je taalmuziek verstoren.

Er komen er steeds meer. Het jongt maar aan. Ze zijn steeds lastiger te omzeilen.

Een van de laatste aanwinsten is BIS.

BIS staat voor Basis Infra Structuur, een Haags businessplan voor de kunst dat al wat langer bestaat, maar afgekort tot BIS steeds harder de kunstwereld penetreert.

In het weerbarstige volle leven blijkt BIS een dwangbuis, een keurslijf, een procrustesbed voor de kunst te zijn. Wat uitsteekt, wordt afgehakt.

De hand van Halbe.

BIS is zo’n Haags bedenksel dat je leven ingrijpend verandert, ook als je op geen enkele kunstzinnigheid aanspraak maakt. Zulke ambtelijk jargon hecht zich als een teek aan de opperhuid van de taal, ieders taal, jouw taal, óns Nederlands.

Aanvankelijk merk je niks, maar dan constateert de internist of de psychiater weken later hoe ziek – en soms hoe gestóórd – je ervan geworden bent.

BIS vertelt ons hoe de Haagse bureaucratie van ons Nederlands een dooie taal maakt.

Niet leggen!

Bis: niet leggen!

LEES VERDER

WKtS
23 NOVEMBER 2015

Dit stukje verscheen ook in de Volksknar,
het blad voor oud-medewerkers
van de Volkskrant.