Verhalen en gedichten

Spiegelingen

Voor Paul Cox In afgeslotenheid stolt tijd wordt wachten doen alsof er nooit een raam meer opengaat Zo opgeborgen wil geen hand het glas meer geen huid de hand meer raken die de schoonheid – ach, de schoonheid toebehoort O, blind bestaan Maar in zijn oog verzamelt zich het duizelingwekkende dat wil zijn van glas […]

Welke nul is de onze?

                                                      Het heelal bestaat mogelijkerwijs uit miljarden verschillende heelallen. Govert Schilling drukt zich exacter uit. In zijn glasheldere boekje Oerknal – ‘een definitief abc van de kosmologie’ – zegt […]

Dag

Toen ik jong was kende ik het einde van de dag niet. Nu kén ik het, en weet  dat de dag begint met het einde, elke dag.   WILLEM KUIPERS TE SMILDE 3 april 2014 Zie ook Multiversum.

Een Gepeperde Rekening

This is how the world ends Not with a bang but a whimper T.S.Eliot   1 Na het ochtendappèl riep de opper ons bij zich. ‘Kom even mee, lui,’ zei hij, voor zijn doen heel rustig. In het halfduister ging hij ons voor naar de stafbatterij. De appèlplaats glansde mat in het ochtendlicht. We volgden […]

Je Hoort Steeds Vaker…

                  Voor Guus en Willem Kreunend boog Gerard zich voorover. Zou het ooit wennen? Helemaal van deze tijd, ja, zo’n pui van glas, zeker, maar waarom moest dat slot zo laag bij de grond zitten? Design. Een must tegenwoordig. Hij knielde. Godskolere, zijn gebed zonder end… Wat […]